پيرمرد محتاج و درمانده‌‌‌‌‌اي که احتياج به غذا داشت، در بازار به نزد بازرگاني ثروتمند، ولي خسيس و پست‏فطرت و بدبين و مغرور رفت.

پيرمرد محتاج که نمي‏دانست بازرگان چگونه آدمي است گفت:اي بازرگان؛ من از گرسنگي هم‏اکنون هلاک مي‏شوم؛ با اندازه يک وعده غذا به من بده در عوض هر کاري بخواهي برايت انجام مي‏دهم. بازرگان با تکبر و ژست مخصوص خود بلند فرياد زد و گفت:تو چه کاري از دستت بر مي‏آيد که برايم انجام بدهي؟ و شروع کرد به بد و بيراه گفتن. او با دلي شکسته و نااميد از پيش بازرگان برمي‏گشت که يکدفعه رو به بازرگان کرد و گفت:از خداوند متعال بترس که اگر مورد غضب خدا واقع شوي ثروت و مقام و سلامتي همگي از دستت بدرود و همچون من نيازمند يک تکه نام شوي. بازرگان از خود راضي و متکبر و از خدا بي‏خبر چنان درخشم شد و پيرمرد را هل داد و گفت:اي بدبخت، من اينقدر مال و ثروت و دارايي دارم که تا ده نسل بعد از من هم اگر فقط بخورند تمام نمي‏شود. پيرمرد رفت و در دل به او نفرين کرد و گفت:چيزي که به من نداد هيچ، فحش و ناسزا هم نثارم کرد. خدايا از او نگذر. مدتي از اين جريان گذشت. بازرگان در کاخ‏شاهي دوستي داشت که به علتي مورد غضب شاه واقع شده بود و از آن‏جا گريخته و به نزد بازرگان آمده و او هم او را در يکي از خانه‏هاي خود پنهان کرد.

پادشاه که از فرار دوست بازرگان آگاه شده بود، دستور داد همه‏جا را بگردند و گفت:هرکس او را پيدا کند چند کيسه زر به او مي‏دهم و کسي که به او پناه بدهد همه اموالش گرفته مي‏شود.

بالأخره بعد از مدتي او را در خانه بازرگان يافتند.

برحسب دستور شاه کليه ثروت و اموال او را گرفته و خودش را هم به زندان انداختند.

بعد از چند سال زنداني کشيدن؛ پادشاه که فوت کرد، پسرش جاي او را گرفت و دستور داد تمام زندانيان را آزاد کنند. هنگامي که مرد از زندان آزاد شد، او ديگر توانايي کار عادي را هم نداشت. او به اجبار به گدايي پرداخت و پيش‏خود مي‏گفت:آه مرد محتاج مرا گرفت. حالا مي‏فهمم که گرسنگي يعني چه و از خدا طلب بخشش مي‏کرد.