+ شير و الاغ

الاغي که با کارواني در حرکت بود، در ميان راه گم شد و به راه افتاد و رفت توي جنگل. طولي نکشيد که به يک دره پر از علف‌هاي تازه رسيد و شروع کرد به چريدن. آن‌قدر خورد که حسابي شکمش سير شد. بعد جاي نرم و گرمي پيدا کرد و دراز کشيد و به خواب رفت. فردا صبخ الاغ شاد و سرحال توي جنگل مشغول چرا بود که صداي غرش وحشتناکي به گوشش خورد. نزديک بود از ترس بميرد. دوباره صداي غرش نزديکتر شد، الاغ با خود گفت: چه کنم؟، فرار کنم يا نکنم، بهتر است من هم نعره بکشم، آن‌وقت هرکسي که صداي مرا بشنود نه مي‌داند من کيم و چيم و کجا هستم، پس او هم مصل من مي‌ترسد. الاغ هم با صداي بلند عرعر کرد و چون صدايش خيلي بلند بود شير سر جايش ميخکوب شد؛ چون تا آن موقع الاغ نديده بود. وقتي الاغ را نگاه کرد، ديد هم از او بلندتر و پهن‌تر و طولش بيشتر و دندان‌هاي بزرگ دارد. شير ترسيد و خودش را به خاک انداخت. الاغ فهميد که شير از او ترسيده است، به اين ترتيب شير نوکر الاغ شد و هميشه پشت سر الاغ راه مي‌افتاد و هر وقت الاغ مي‌خوابيد، شير در اطراف او نگهباني مي‌داد. الاغ هميشه در اين فکر بود که اگر روزي شير بفهميد که من فقط يک الاغ هستم، مرا خواهد خورد، پس بايد هر چه زودتر از شرش خلاص بشوم. شير هم فکر فرار بود و مي‌گفت من سلطان جنگل هستم، ولي بايستي نوکري او را بکنم. وقتي الاغ خوابيد، شير با سرعت تمام فرار کرد و به انتهاي جنگل رسيد. به يک شغال برخورد. شغال ديد پادشاه حيوانات اين‌جور با وحشت دارد فرار مي‌کند. تعجب کرد و پرسيد: چرا فرار مي‌کني؟ شير جريان را تعريف کرد. شغال خنديد و گفت: سرت را کلاه گذاشته، خدا الاغ را آفرسيد که طعمه شيرها باشد و او را بخورد و استخوان‌هايش هم مال من. شير و شغال بسوي الاغ رفتند، الاغ وقتي شغال را همراه شير ديد فهميد که شغال همه چيز را به شير گفته. از خودش پرسيد: چه کنم؟، چکار کنم؟ بعد فکري به نظرش رسيد. داد زد: آفرين شغال! کارت را خوب انجام دادي. وظيفه‌ات را درست همان‌گونه که دستور داده بودم انجام دادي و اين شير فراري را پيش من برگرداندي. همان‌جا او را نگهدار تا من بيايم و قلبش را در بياورم و بدنش را تکه‌ و پاره کنم. همين‌که شير اين حرف را شنيد برگشت به طرف شغال و گفت: پس تو نوکر الاغ هستي. مي‌خواستي مرا گول بزني؟ بعد شير با يک غرش ترسناک پريد روي شغال و او را تکه و پاره کرد. بعد هم با سرعت هرچه تمام‌تر پا به فرار گذاشت. از آن پس، الاغ براي هميشه در صلح و آرامش زندگي کرد.

نظرات شما ()

جمعه 21 تير 1387  6:59 عصر

نوشته شده توسط:  محمدجواد نکونام

+ لطف‏خدا

بطوريکه نقل کرده‌اند مردي ظالم، بي‌دين و بدرفتار که وظيفه او مراقبت از راه‌ها بود، مرد. تا روز مرگ وي همه مسافران و آيندگان و روندگان از تاجر و غير تاجر از دست کارهاي بد وي ناراحت بودند و در روز مرگش همه مي‌پنداشتند که وضع راه‌دار پس از مرگ چگونه است تا اين که شبي، پرهيزکاري او را در خواب ديد که در نهايت راحتي و خوشي به سر مي برد. آن شخص از راه‌دار پرسيد: تو همان مرد راه‌دار نيستي که به همه ستم مي کرد؟ مرد پاسخ داد: آري. مرد پرهيزکار گفت: مي‌خواهم بدانم چگونه توانستي از عذاب آن همه ستم‌کاري رها شوي و به اين مقام برسي؟ راه‌دار گفت: لطف‌خدا بيش از ظلم من بود و مرا بخشيد. مرد صالح گفت: تو را به خدا سوگند که بگويي چگونه مورد بخشش خداوند قرار گرفتي؟ آن مرد گفت: زماني که زنده بودم روزي براي سرکشي به کارهاي زيردستانم مي رفتم. در ميان راه کودکي را ديدم که مي‌گريست؛ زيرا ظرف او شکسته و شيره‌اي که در آن قرار داشت ريخته بود. از کودک پرسيدم: چه شده است؟ گفت: پدرم اين ظرف را پر از شيره کرد و به من داد تا براي يکي از نزديکان ببرم. در راه پاي من لغزيد و ظرف از دستم افتاد و شکست و همه شيرها روي زمين ريخت. اکنون مي‌ترسم که اين خبر را به پدرم بدهم. چون حرف‌هاي کودک را شنيدم او را به خانه خويش بردم. ظرفي به همان شکل پيدا کردم و آن را پر از شيره نمودم و به او دادم تا ببرد. هنگامي که به حساب و کتاب اعمال من مي‌رسيدند، گناهانم را بخاطر اين کار نيک بخشيدند.

نظرات شما ()

شنبه 17 فروردين 1387  8:49 عصر

نوشته شده توسط:  محمدجواد نکونام