درباره‏ي همه چيز از همه جا

وزير باخدا

Mon, 14 Jul 2008 18:50:00 GMT

در ميان وزريران سلطان، وزريري بود نيكو كردار و شايسته و با علم و فركش را به خدمت دين خويش درآورده بود و نسبت به مردم، نيكويي و مهرباني مي‌كرد.

سلطان از اين وزير خوشش مي‌امد و در همه كارهاي مهم با وي مشورت مي‌كرد.

او را خيلي دوست مي‌داشت تا اينكه وزيران ديگر كه به او حسد مي‌ورزيدند، در صدد نابودي او بر آمدند تا اين‌كه يكي از وزيرها پيش سلطان رفت و گفت از جانب وزير خوب شما بوي خيانت مي‌آيد.

سلطان اخمي به ابرو آورد و گفت:

از وزير؟ از او چه خيانتي سر زده است؟

گفت: آن‌طور كه ما تحقيق كرده‌ايم، شنيده‌ايم كه جناب وزير به يكي از بزرگان حكومتي پول بسيار به‌عنوان قرض داده است.

سلطان گفت: ما كه عيبي در اين‌كار نمي‌بينيم. وام‌دادن به زيردستان، كاري نيكو و پسنديده است.

وزير حسود گفت: شرط وزير براي پرداخت وام، مرگ پادشاه است.

ناگهان سلطان رنگ از صورتش پريد. مرگ چيزي بود كه هرگاه به ياد آن مي‌افتاد، تمام خوشي‌هايش را به فراموشي مي‌سپرد.

سلطان زير لب گفت: عجب، عجب!

پادشاه كه نمي‌توانست بر خودش مسلط شود، به وزير حسود گفت: زود اين‌جا را ترك كن و بعد دستور داد تا وزير را نزدش حاضر سازند.

وزير آمد. سلطان همان‌طور كه مي‌لرزيد، به وزير گفت: مي پنداشتم كه تو دوست من هستي، اما امروز معلوم گشت كه دشمن ما هستي.

پادشان جريان را براي وزير تعريف كرد و گفت: درست است يا نه.

وزير گفت: بلي، درست است.

ناگهان پادشاه با شنيدن اين سخن از جا پريد و گفت: پس تصديق مي‌كني!

وزير در حالي كه سعي مي‌كرد با ملايمت سخن بگويد و خشم پادشاه را فرو نشاند، گفت: آري، ولي رازي در اين‌كار من وجود داشت كه تا امروز آن را نهفته بودم و مايل نبودم كه فاش گردد.

سلطان فرياد زد: فوري بگو و گرنه جلاد آماده زدن سرت مي‌باشد!

وزير گفت: سلطان، چون ميل داشتم كه تمام بدهكارانم براي سلامتي و عمر طولاني، شما را دعا كنند.

قرار شد براي وصولم تا روز مرگ شما صبر كنم و بخاطر همين آن‌ها مجبورند كه هميشه دعا كنند تا شما زنده باشي.

سلطان چهره‌اش از نشاط و خوش‌حالي همچون گل شكفته شد و بر سر و روي و زير بوسه زد و پاداش بسيار به او داد و دستور داد وزيران حسود را به‌سزاي اعمالشان برسانند.

شير و الاغ

Fri, 11 Jul 2008 18:59:00 GMT

الاغي كه با كارواني در حركت بود، در ميان راه گم شد و به راه افتاد و رفت توي جنگل. طولي نكشيد كه به يك دره پر از علف‌هاي تازه رسيد و شروع كرد به چريدن. آن‌قدر خورد كه حسابي شكمش سير شد. بعد جاي نرم و گرمي پيدا كرد و دراز كشيد و به خواب رفت. فردا صبخ الاغ شاد و سرحال توي جنگل مشغول چرا بود كه صداي غرش وحشتناكي به گوشش خورد. نزديك بود از ترس بميرد. دوباره صداي غرش نزديكتر شد، الاغ با خود گفت: چه كنم؟، فرار كنم يا نكنم، بهتر است من هم نعره بكشم، آن‌وقت هركسي كه صداي مرا بشنود نه مي‌داند من كيم و چيم و كجا هستم، پس او هم مصل من مي‌ترسد. الاغ هم با صداي بلند عرعر كرد و چون صدايش خيلي بلند بود شير سر جايش ميخكوب شد؛ چون تا آن موقع الاغ نديده بود.

وقتي الاغ را نگاه كرد، ديد هم از او بلندتر و پهن‌تر و طولش بيشتر و دندان‌هاي بزرگ دارد. شير ترسيد و خودش را به خاك انداخت. الاغ فهميد كه شير از او ترسيده است، به اين ترتيب شير نوكر الاغ شد و هميشه پشت سر الاغ راه مي‌افتاد و هر وقت الاغ مي‌خوابيد، شير در اطراف او نگهباني مي‌داد.

الاغ هميشه در اين فكر بود كه اگر روزي شير بفهميد كه من فقط يك الاغ هستم، مرا خواهد خورد، پس بايد هر چه زودتر از شرش خلاص بشوم.

شير هم فكر فرار بود و مي‌گفت من سلطان جنگل هستم، ولي بايستي نوكري او را بكنم. وقتي الاغ خوابيد، شير با سرعت تمام فرار كرد و به انتهاي جنگل رسيد. به يك شغال برخورد.

شغال ديد پادشاه حيوانات اين‌جور با وحشت دارد فرار مي‌كند. تعجب كرد و پرسيد: چرا فرار مي‌كني؟

شير جريان را تعريف كرد. شغال خنديد و گفت: سرت را كلاه گذاشته، خدا الاغ را آفرسيد كه طعمه شيرها باشد و او را بخورد و استخوان‌هايش هم مال من. شير و شغال بسوي الاغ رفتند، الاغ وقتي شغال را همراه شير ديد فهميد كه شغال همه چيز را به شير گفته.

از خودش پرسيد: چه كنم؟، چكار كنم؟

بعد فكري به نظرش رسيد. داد زد:

آفرين شغال! كارت را خوب انجام دادي.

وظيفه‌ات را درست همان‌گونه كه دستور داده بودم انجام دادي و اين شير فراري را پيش من برگرداندي.

همان‌جا او را نگهدار تا من بيايم و قلبش را در بياورم و بدنش را تكه‌ و پاره كنم. همين‌كه شير اين حرف را شنيد برگشت به طرف شغال و گفت: پس تو نوكر الاغ هستي. مي‌خواستي مرا گول بزني؟ بعد شير با يك غرش ترسناك پريد روي شغال و او را تكه و پاره كرد.

بعد هم با سرعت هرچه تمام‌تر پا به فرار گذاشت. از آن پس، الاغ براي هميشه در صلح و آرامش زندگي كرد.

لطف‏خدا

Sat, 05 Apr 2008 20:49:00 GMT

بطوريکه نقل کرده‌اند مردي ظالم، بي‌دين و بدرفتار که وظيفه او مراقبت از راه‌ها بود، مرد.

تا روز مرگ وي همه مسافران و آيندگان و روندگان از تاجر و غير تاجر از دست کارهاي بد وي ناراحت بودند و در روز مرگش همه مي‌پنداشتند که وضع راه‌دار پس از مرگ چگونه است تا اين که شبي، پرهيزکاري او را در خواب ديد که در نهايت راحتي و خوشي به سر مي برد. آن شخص از راه‌دار پرسيد:

تو همان مرد راه‌دار نيستي که به همه ستم مي کرد؟

مرد پاسخ داد: آري.

مرد پرهيزکار گفت:

مي‌خواهم بدانم چگونه توانستي از عذاب آن همه ستم‌کاري رها شوي و به اين مقام برسي؟

راه‌دار گفت: لطف‌خدا بيش از ظلم من بود و مرا بخشيد.

مرد صالح گفت:

تو را به خدا سوگند که بگويي چگونه مورد بخشش خداوند قرار گرفتي؟

آن مرد گفت: زماني که زنده بودم روزي براي سرکشي به کارهاي زيردستانم مي رفتم. در ميان راه کودکي را ديدم که مي‌گريست؛ زيرا ظرف او شکسته و شيره‌اي که در آن قرار داشت ريخته بود. از کودک پرسيدم: چه شده است؟ گفت:

پدرم اين ظرف را پر از شيره کرد و به من داد تا براي يکي از نزديکان ببرم. در راه پاي من لغزيد و ظرف از دستم افتاد و شکست و همه شيرها روي زمين ريخت. اکنون مي‌ترسم که اين خبر را به پدرم بدهم. چون حرف‌هاي کودک را شنيدم او را به خانه خويش بردم.

ظرفي به همان شکل پيدا کردم و آن را پر از شيره نمودم و به او دادم تا ببرد.

هنگامي که به حساب و کتاب اعمال من مي‌رسيدند، گناهانم را بخاطر اين کار نيک بخشيدند.